Bazı değerler vardır, yalnızca belirli günlerde hatırlanmaz. Yaptıklarıyla, ortaya koydukları mücadeleyle ve geride bıraktıkları eserlerle bir milletin hafızasında yaşamaya devam ederler. Mustafa Kemal Atatürk de bu değerlerin başında gelir.

Atatürk'ü anlamak için önce hangi şartlarda bir devlet kurduğuna bakmak gerekir.

Bir düşünün!

Yıllarca süren savaşlardan çıkmış, gençlerini cephelerde kaybetmiş, yetişmiş insan kaynağının önemli bir bölümünü şehit vermiş, ekonomisi tükenmiş, sanayisi yok denecek kadar az, tarımı yorgun, eğitim sistemi dağılmış, sağlık altyapısı yetersiz bir ülke.

Üstelik yalnızca savaşın yaralarıyla değil, işgalin ve parçalanmanın ağır yüküyle mücadele eden bir millet.

İşte Atatürk, böyle bir tablonun içinden yeni bir devlet çıkardı.

Hem de yalnızca askerî bir zafer kazanarak değil; sanayiden tarıma, eğitimden sağlığa, ekonomiden millî savunmaya kadar her alanda yeni bir devlet düzeni kurmanın mücadelesini vererek.

Burada önemli bir tarihî gerçeği de doğru anlamak gerekiyor.

Atatürk, Osmanlı Devleti'ni yıkmak için değil, tarih sahnesinden çekilmekte olan bir devletin ardından milletin bağımsızlığını ve egemenliğini yaşatmak için mücadele etti. Osmanlı'nın devlet birikimi, kurumları, insan kaynağı ve tarihî mirası üzerinden yeni bir Türk devleti, Türkiye Cumhuriyeti kuruldu.

Nice imparatorluklar kurmuş, nice devletler yönetmiş Türk milleti, bu kez güçlü bir imparatorluğun zirvesinden değil, dağılmanın eşiğine gelmiş, topraklarında düşman askerlerinin dolaştığı bir coğrafyadan yeniden ayağa kalktı.

Kanuni Sultan Süleyman döneminin kudretli Osmanlı'sından değil, işgal altındaki, yorgun ve yoksul bir memleketten Cumhuriyet doğdu.

İşte asıl anlaşılması gereken mesele budur.

Atatürk'ün büyüklüğü yalnızca kazandığı savaşlarda değil, savaş meydanlarından sonra kurduğu devletin geleceğini düşünmesindedir. Bir ülkenin bağımsızlığını kazanmak kadar, o bağımsızlığı yaşatacak kurumları oluşturmanın da ne kadar önemli olduğunu biliyordu.

Çünkü biliyordu ki yalnızca cephede kazanılan zaferler bir milleti geleceğe taşımaz. Fabrikalar kurulmalı, üretim artmalı, çiftçi desteklenmeli, çocuklar eğitilmeli, bilim gelişmeli, ekonomi güçlenmeli ve kendi savunmasını yapabilen bir ülke inşa edilmeliydi.

Bugün dönüp baktığımızda, Cumhuriyet'in ilk yıllarında atılan adımların ne kadar büyük bir yokluk ve imkânsızlık içerisinde gerçekleştirildiğini daha iyi anlamamız gerekiyor.

Elbette her dönemin şartları, eksikleri ve tartışılabilecek yönleri vardır. Ancak tarihî şahsiyetleri değerlendirirken dönemin koşullarını, verilen mücadelenin büyüklüğünü ve ortaya konulan eseri görmezden gelemeyiz.

Bir de şu açıdan bakalım,

Dünyada nice imparatorluklar kuruldu, nice güçlü devletler tarih sahnesinden silindi. Ancak Türk milleti, en zor dönemlerinde bile yeniden ayağa kalkmayı başardı. Atatürk, bu tarihî iradeyi Cumhuriyet çatısı altında birleştiren, askerî dehasını devlet adamlığıyla tamamlayan dünya çapında bir liderdi.

Kimse kusura bakmasın; bu millet, böylesine büyük bir tarihî değere kıyamete kadar sahip çıkacaktır.

Ancak burada kendimize sormamız gereken bir soru var:

Atatürk'ü gerçekten anlıyor muyuz, yoksa yalnızca anma günlerinde mi hatırlıyoruz?

10 Kasım'da saygı duruşunda bulunmak, çiçek bırakmak, güzel sözler söylemek elbette kıymetlidir. Fakat Atatürk'ü anlamak; onun üretim anlayışını, eğitim vizyonunu, bağımsızlık hassasiyetini, bilime verdiği önemi ve güçlü bir devlet olma idealini bugünün şartlarında yaşatabilmektir.

Atatürk'ü anlamak, bir çocuğun iyi eğitim alması, bir gencin bilim ve teknoloji üretmesi, bir çiftçinin emeğinin karşılığını bulması, bir fabrikanın üretime devam etmesi, bir ülkenin kendi ayakları üzerinde durabilmesidir.

Çünkü bir liderin büyüklüğü, yalnızca arkasından söylenen sözlerle değil, bıraktığı eserlerin ne kadar yaşatıldığıyla ölçülür.

Bize düşen, geçmişi yalnızca konuşmak değil, o geçmişin bize yüklediği sorumluluğu da taşımaktır.

Bu vesileyle Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü, silah arkadaşlarını, bu vatan uğruna canını feda eden tüm şehitlerimizi ve gazilerimizi minnet, şükran ve rahmetle anıyorum. Allah hepsinden razı olsun.

Geçtiğimiz salı günü 10 Kasım olması vesilesiyle bir kez daha Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü saygı, sevgi ve rahmetle anıyorum.

Çünkü Atatürk'ü anmak bir vefa, onu anlamak ise gelecek nesillere karşı sorumluluğumuzdur.