İnsan, hayatı boyunca pek çok şey öğrenir. Aileden terbiye, okuldan eğitim, çevresinden görgü, yaşadıklarından tecrübe edinir. Ancak bütün mesele öğrenmek değildir. Asıl mesele, öğrendiklerimizi hayatın içinde davranışlarımıza ne kadar yansıtabildiğimizdir.

Çünkü bilmek başka, uygulamak başkadır.

Bugün insan ilişkilerinde giderek sıradanlaşan bazı davranışlar var. Küçük gibi görünen ama karşı tarafta büyük anlamlar bırakan tutumlar…

Örneğin telefonumuz çalıyor. Arayan kişiye o an cevap veremeyebiliriz. Elbette herkesin kendine göre bir meşguliyeti, özel hayatı ve zamanını kullanma biçimi vardır. Buna kimsenin itirazı olamaz. Fakat daha sonra geri dönmek, kısa bir mesajla müsait olmadığımızı belirtmek, arayan kişiyi cevapsız bırakmamak da bir nezaket göstergesidir.

Bir çağrıya cevap vermemek her zaman saygısızlık değildir. Ancak bunu sürekli hâle getirmek, hiçbir açıklama yapmadan görmezden gelmek, karşı tarafa kendisini önemsiz hissettirebilir.

Peki, size bir sorum var:

Çağrısını önemsemediğiniz, geri dönme gereği duymadığınız kişiyle yakınlık dereceniz nedir?

Yakınınız, dostunuz, arkadaşınız ya da yalnızca bir tanıdığınız olması mı belirler ona göstereceğiniz nezaketi? Yoksa insan olmanın gerektirdiği incelik, yakınlık derecesinden bağımsız mıdır?

Elbette herkesle aynı samimiyeti kurmak, herkese aynı zamanı ayırmak zorunda değiliz. Bazen mesafe koymak, görüşmemek, iletişimi sonlandırmak da bir tercihtir. Ancak bunların da bir usulü, bir adabı vardır.

İnsanın karşısındakine değer vermesi, her isteğine karşılık vermesi anlamına gelmez. Fakat onu yok saymadan, değersiz hissettirmeden iletişim kurabilmesi bir karakter göstergesidir.

Ne yazık ki günümüzde bazı davranışlar, kişisel özgürlük adı altında nezaketsizliğe dönüşebiliyor. İnsanlar kendi önceliklerini o kadar merkeze alıyor ki karşısındakinin duygularını, beklentilerini ve kırgınlıklarını görmezden gelebiliyor.

Oysa görgü, yalnızca kalabalık ortamlarda nasıl davranacağımızı bilmek değildir. Terbiye, yalnızca büyüklerin yanında düzgün konuşmak da değildir.

Asıl terbiye, kimsenin bizi denetlemediği zamanlarda da doğru davranabilmektir. Asıl görgü, karşımızdaki insanın bize ne kazandıracağına bakmadan ona insanca davranabilmektir.

Bir insanı hayatımızın dışında bırakma hakkımız vardır. Fakat bunu yaparken onun onurunu ve duygularını incitmemek de bizim sorumluluğumuzdur.

Unutmayalım; nezaket bir zayıflık, geri dönüş yapmak bir mecburiyet, saygı göstermek de bir lütuf değildir.

Terbiye öğrenmekle başlar, davranışlarla kendini gösterir. Görgü ise insanın karakterine yerleştiğinde anlam kazanır.

Çünkü insanın kalitesi, yalnızca söylediklerinde değil, başkalarına hissettirdiklerinde saklıdır.

Gülüş'ün naçizane düşünceleri...

Okurlarıma saygılar...