Siyasette zaman zaman öyle şeylere şahit oluyoruz ki insan ister istemez düşünmeden edemiyor. Aynı davaya gönül verdiğini, aynı hedef için mücadele ettiğini söyleyen insanlar neden birbirleriyle uğraşmaktan asıl meseleye odaklanamıyor?

Bir insan düşünün; çalışıyor, sahaya çıkıyor, insanlarla görüşüyor, bir şeyler üretmeye gayret ediyor. Normalde takdir edilmesi, desteklenmesi ve önünün açılması gerekirken bir bakıyorsunuz emeği sorgulanıyor, başarısı tartışılıyor. Dedikodular, gereksiz rekabetler ve bazen de birbirinin önüne geçme çabası, yapılan işin önüne geçiyor.

Sanki başarı paylaşılacak bir değer değil de mutlaka önüne geçilmesi gereken bir tehdit!

Oysa aynı hedefe yürüyen insanların birbirini rakip değil, yol arkadaşı olarak görmesi gerekmez mi?

Bugün siyasette öyle bir fotoğraf telaşı var ki bazen insan yapılan işin mi, yoksa o işin fotoğrafında kimin olduğunun mu önemli olduğunu anlamakta zorlanıyor. Önemli bir isim şehre geldiğinde fotoğraf karesinde yer alma yarışı başlıyor. Ziyaretler, etkinlikler, hatta sosyal yardımlar bile zaman zaman hizmetten çok görünür olmanın aracına dönüşebiliyor.

Ama bir şeyi unutuyoruz: Vatandaş fotoğraf karesine değil, hayatına dokunan hizmete bakıyor.

Bir de bitmek bilmeyen koltuk, makam ve sıra yarışı var. Herkes bir makamın, bir listenin, bir sıralamanın peşinde. Sanki millet oy vermeye mecbur, sanki seçmen kendilerine mahkûm!

Oysa siyaset kimsenin tapulu malı değil. Bugün görevde olan yarın olmayabilir. Makamlar geçici, milletin hafızası kalıcıdır.

Daha da düşündürücü olanı, bugün kaç kişinin gerçekten "Ben bu davaya, bu partiye, bu ülkeye nasıl daha fazla katkı sunabilirim? Daha fazla insanın gönlüne nasıl girebilirim?" diye düşündüğüdür.

Herkes kendisini en iyi, en bilgili, en başarılı ve en vazgeçilmez kişi olarak görmeye başladığında sorun da burada başlıyor. Herkesin burnu biraz Kaf Dağı'nda. Üstelik etrafında birkaç kişi sürekli alkışlıyor, her söylediğine hak veriyor, biraz da gaz veriyorsa insan bir süre sonra kendi çevresindeki birkaç kişinin düşüncesini toplumun tamamının fikri sanabiliyor.

Oysa insanı geliştiren alkış değil, gerektiğinde söylenen doğru sözdür. Siyasetçinin çevresinde kendisini sürekli öven insanlardan çok, yanlışını söyleyebilen, eksiklerini gösterebilen ve gerektiğinde karşısında durabilen insanlara ihtiyacı var.

Her fırsatta tabandan, teşkilattan, halktan söz ediyoruz. Peki, iş karar vermeye, aday belirlemeye, liste yapmaya geldiğinde sahada emek veren insanların sesi ne kadar duyuluyor? Bazen yılların emeği, tecrübesi ve birikimi bir kenara bırakılıyor; ilişkiler, tanışıklıklar ve kulisler daha belirleyici hâle gelebiliyor.

Liyakat sahibi olmak yerine doğru kişiye yakın olmak daha önemli hâle gelebiliyor.

Oysa bir insanı bir göreve layık yapan, kimleri tanıdığı değil; ne bildiği, ne yaptığı ve o görevin hakkını ne kadar verebildiğidir.

Peki, böyle devam ederse ne olur?

Bir süre sonra iyi insanlar yorulur, tecrübeli insanlar geri çekilir, katkı sunabilecek insanlar da anlatmaktan vazgeçer. Kimisi kırılır, kimisi kendi kabuğuna çekilir, kimisi de bir daha elini taşın altına koymak istemez.

Bununla birlikte yalnızca insanlar kaybedilmez; yılların tecrübesi, birikimi ve ortak aklı da kaybedilir. Asıl tehlike de budur. Çünkü doğru insanlar geri çekildikçe yanlışlar daha rahat yer bulur.

Peki, bütün bu yarışın ortasında milletin derdi nerede kalıyor?

Geçim sıkıntısı çeken emeklinin, üreten ama ayakta kalmaya çalışan çiftçinin, siftah yapmak için bekleyen esnafın, iş arayan gencin, çocuğunun geleceğini düşünen ailenin beklentileri hangi masada konuşuluyor?

Siyaset sadece makamlarla, güçlü ilişkilerle, kalabalık toplantılarla ve fotoğraf kareleriyle yapılmaz. Siyaset biraz da insanın arasına karışabilmektir.

Siyasetçi gerektiğinde tek başına sokağa çıkabilmeli, esnafın dükkânına girip bir çay içebilmeli, köy kahvesinde vatandaşla aynı sandalyeye oturabilmeli. Kimseye haber vermeden bir sokağa girip insanların hâlini hatırını sorabilmeli.

Çünkü bazen bir insanın derdini dinlemek, onlarca protokol ziyaretinden çok daha kıymetlidir. İnsanlar her zaman kendileri için bir şey yapılmasını beklemez. Bazen sadece hatırlanmak, dinlenmek ve önemsendiğini hissetmek ister.

Halkın sesini duymayan, halkın derdiyle dertlenmeyen bir siyasetçinin zamanla halktan uzaklaşması kaçınılmazdır.

Belki de artık biraz durup kendimize bakmamız gerekiyor.

Nasıl bir siyaset istiyoruz? İnsanların emeğinin karşılık bulduğu, liyakatin esas alındığı, teşkilatın ve üyelerin gerçekten söz sahibi olduğu, kararların birkaç kişinin tercihiyle değil ortak akılla şekillendiği bir siyaset anlayışı mümkün değil mi?

Elbette mümkün. Bunun için önce makamı bir amaç olmaktan çıkarıp hizmetin aracı olarak görmek gerekiyor.

Unutmayalım; siyaset birilerinin birbirini tasfiye etme alanı değil, ortak hedefler için birlikte çalışma sorumluluğudur.

Bir insanın yükselmesi diğerinin küçülmesi demek değildir. Birinin başarılı olması diğerinin başarısızlığı anlamına gelmez. Tam tersine, aynı hedefe yürüyen insanlar birbirinin önünü açmalı, birbirinin başarısından rahatsız olmak yerine o başarıya katkı sunmalıdır.

Artık daha fazla koltuk kavgasına, daha fazla kulise, daha fazla fotoğraf yarışına değil; daha fazla üretmeye, daha fazla dinlemeye ve daha fazla çözüm bulmaya ihtiyacımız var.

Son olarak şunu söylemek isterim:

Aynı hedefe yürüdüğünü söyleyen insanlar birbirinin ayağına basarak yükselmeye çalışırsa bir gün dönüp baktıklarında birlikte yürüyecek bir yol bırakmadıklarını görebilirler.

Çünkü siyasetin gerçek başarısı, kimin hangi koltukta oturduğuyla değil, milletin hayatında neyi değiştirebildiğiyle ölçülür.

Koltuk elbette kıymetlidir. Ama o koltuğa anlam kazandıran millettir.