​Bugünü görmezden gelerek yaşıyoruz çoğu zaman… Fark etmeden, sessizce, yavaş yavaş eksilerek. Yarına saklıyoruz kendimizi. Sanki yarın garantiymiş gibi… Sanki zaman bize borçluymuş gibi…

​Oysa en büyük yanılgımız bu: Yarın var sanmak.

​Kıymetli hocamız İlber Ortaylı ne diyordu:

​“Kendinizi geliştirmek için beklemeyin; ne imkânınız varsa onunla başlayın. İmkânın gelmesini bekleyen, ömür boyu bekler.”

​Beklemek… İnsanın en tehlikeli alışkanlığıdır. Çünkü beklerken fark etmezsin; ömür geçer, sen yerinde kalırsın.

​“Bir gün başlarım” dersin…

​“Birazdan hazır olurum…”

​“Yarın da var nasıl olsa…”

​“Ömürden gün çok nasıl olsa…”

​"Elbet bir gün" deriz ya; o gün geldiğinde kendimizi daha güçlü hissedeceğimizi sanırız. Ama o "gün" çoğu zaman hiç gelmez.

​Hayat; mükemmel olduğumuzda değil, cesaret ettiğimizde başlar. Eksik olmak sorun değildir; hiç başlamamak, insanın kendine yaptığı en büyük haksızlıktır. Unutma; küçük bir adım, büyük bir hayalin başlangıcıdır. Nasıl ki merdivenleri çıkmak için o ilk basamağa basmak gerekiyorsa, işte başlangıç da o ilk adımdır.

​Bugün… Tam da bugün…

​Elinde ne varsa, ne kadarsa… Başla. Çünkü hayat sıfır iş, sıfır risk değildir. Yaşamak için mücadele gerekli...

​Geç kalmadan, ertelemeden, mücadeleyi bırakmadan; karınca misali, disiplin ve düzen içinde yol alalım mı?

​“Hayat, beklediğin gün değil; başladığın gün senindir.”

​Güzel başlangıçlara…

​Okurlarıma saygılar...