Allaha şükür Sonbahar yağmurları bu sene bir hayli bereketliydi. Bazı bölgelerde bu bereket afete dönüştü ama bu da insanoğlunun tabiatın dengesini yok sayıp “Bir şey olmaz.” demesinin ve ardından da önlemini almamasının tabii bir sonucuydu.
Biz iyi tarafından bakacak olursak kısacası yağışlar ve bize verilen nimetler açısından 2026 yılı
bereketli bir yıldı...
Bakış açılarındaki farklılıklar, sürekli tatminsizlik hissi veya olaylara olumsuz yönlerinden yaklaşma
eğilimi, bazı insanların en iyi koşullarda bile eksik taraflar görmesine neden olabiliyor. Bu konuda farklı
düşündüğümüzü bildiğim için, tartışmayı o noktaya taşımayı tercih etmiyorum.
Köy yollarında, dağ yamaçlarında, çam ormanlarının arasında insanlar sepetlerini alıp mantar
aramaya çıktı. Sosyal medya da kısa sürede bu bereketin fotoğraflarıyla doldu. Kimi avucuna
sığmayan mantarları gösteriyor, kimi topladığı ürünleri gururla paylaşıyor.
Denizlerimizdeki palamut bolluğunun ardından dağlarda, bayırlarda ve çayırlarda görülen
mantar bereketi de insanların yüzünü güldürmüştü.
Ama dikkatimi çeken şey mantarların kendisinden çok insanlardı. Mantar konusunda bilgi sahibi
olanlar ve resmi merciler durmadan uyarılar yapıyordu.
“Bu mantar yenir...”
“Bu mantara dikkat...”
“Şununla bunu karıştırmayın...”
“Bir hata hayatınıza mal olabilir...”
Kimse tanımadığı bir insanın zarar görmesini istemiyordu.
Çünkü biliyoruz ki bazı mantarlar ilk bakışta masum görünür.
Bazıları öylesine güzeldir ki insanın iştahını açar. Öylesine kusursuz görünürler ki onlardan zarar
geleceğine inanmak istemezsiniz. Hatta bazıları yenilebilir mantarlara o kadar benzer ki aradaki
farkı ancak yıllarını bu işe vermiş insanlar anlayabilir.
Görünüş aldatır.
Kainat lisanı hal ile bazen insana bunu anlatmak ister.
Çünkü tehlike her zaman çirkin bir yüzle çıkmaz karşımıza. Bazen en parlak renklerin arasında
saklanır. Bazen en güzel görünen mantar, en ölümcül zehri taşır içinde. İnsan da çoğu zaman
yanılgıyı burada yaşar. Kötülüğü sert bakışlarda, öfkeli sözlerde arar. Oysa bazı zararlar
tebessüm ederek yaklaşır insana.
İşte tam da burada insanın aklına başka şeyler geliyor.
Hayatımızdaki insanlar...
Onların arasında da mantarlar gibi olanlar yok mudur?
İlk bakışta güven veren...
Samimi görünen...
Tatlı konuşan...
İyi niyetli olduğuna herkesi inandıran...
Ama zaman geçtikçe içlerinde taşıdıkları zehri yavaş yavaş hissettiren insanlar...
Üstelik zehirli insanların en büyük özelliği, kendilerini zehirli gibi göstermemeleridir.
Bir yılanın zehirli olduğunu biliriz.
Ateşin yakacağını biliriz.
Fırtınanın zarar vereceğini biliriz.
Ama insanın içindeki zehir görünmez.
İşte bu yüzden en çok ondan yara alırız.
Çünkü bize zarar verenler çoğu zaman düşmanlarımız değildir. Bazen aynı sofrayı
paylaştığımız, kapımızı çalmadan evimize giren, sevincimize ortak olan, sırtımızı güvenle
yasladığımız insanlardır.
Onlar hayatımıza ansızın girmezler.
Önce güven kazanırlar.
Sonra alışkanlık olurlar.
Sonra vazgeçilmez görünürler.
Ve bir gün insan anlar ki yıllardır yanında taşıdığı şey dostluk değilmiş; yavaş yavaş ruhuna
karışan bir zehirmiş.
Üstelik her zehirli insan kötülük yapmak için çıkmaz karşımıza. Kimi kendi içindeki kıskançlığın
esiridir. Kimi taşıdığı öfkenin farkında bile değildir. Kimi yıllardır iyileştiremediği yaralarını
başkalarının hayatına taşır. Kimi de başkasının ışığını söndürürse daha parlak görüneceğini
zanneder.
İnsanın içinde büyüttüğü karanlık çoğu zaman sessizdir; fakat zamanla çevresine de yayılır.
Zehirli mantarlar insanın bedenine zarar verir.
Zehirli insanlar ise hayallerine...
Mantar mideyi bulandırır.
Zehirli insan ise kalbi...
Mantarın panzehiri bazen hastanede bulunur.
Ama kırılmış bir güvenin, parçalanmış bir dostluğun, yaralanmış bir gönlün ilacı her zaman
bulunmaz.
Bu yüzden bazı acılar yıllarca sürer.
Aradan mevsimler geçer. Yapraklar sararır, dökülür; ardından yeni baharlar gelir. Fakat insan
bazen bir sözün yarasını hâlâ içinde taşır. Bir ihanetin izini yıllar sonra bile hisseder. Bir
vefasızlığı unutamaz.
Çünkü beden iyileşir.
Ruh ise olanları hafızasına yazar.
Belki de bu yüzden yaş aldıkça insan, insan sarrafı olmanın ne kadar kıymetli olduğunu anlıyor.
Gençlikte insan sözlere daha çabuk inanıyor. Zaman geçtikçe davranışların sözlerden daha
yüksek sesle konuştuğunu öğreniyor. Bir zamanlar çok etkilendiği cümlelerin, güzel görünen
yüzlerin ve büyük vaatlerin aslında ne kadar yanıltıcı olabileceğini görüyor.
Çünkü yıllar insana herkesten şüphe etmeyi değil, güveneceği insanı seçmeyi öğretiyor.
Eskiler bunun için, “Her elini sıkan dost değildir.” derdi.
Ne kadar doğru...
Çünkü hayat bize karakterlerin de mevsimler gibi olduğunu gösteriyor.
Kimi insanlar bahar gibidir. Geldiklerinde içimizi ferahlatır, yanlarında kendimizi daha iyi
hissettirirler. Bir ağacın kuruyan dalına su yürütür gibi umut taşırlar hayatımıza.
Kimi insanlar ise sonbahar gibidir.
Sessizdirler.
Olgundurlar.
Dinlendirirler.
Varlıkları huzur verir.
Bir de bazı insanlar vardır...
Onlar geldikleri yere karanlıklarını taşırlar.
Sürekli şikâyet ederler.
Sürekli kırarlar.
Sürekli tüketirler.
Mutlu olduklarında bile etraflarındaki insanların huzurunu kaçırmayı başarırlar.
Kendi içlerinde taşıdıkları zehri başkalarının hayatına akıtmak isterler.
Ve ne yazık ki onları tanımak, mantarları tanımaktan çok daha zordur.
Çünkü mantarın zehri gizlenmez.
İnsanın zehri ise çoğu zaman bir tebessümün arkasına saklanır.
Bugünlerde herkes topladığı mantarları birbirine gösteriyor.
Kimisi uzmanlara fotoğraf gönderiyor.
Kimisi emin olmadığını çöpe atıyor.
Kimisi sırf şüphelendiği için tüketmiyor.
Keşke aynı hassasiyeti hayatımıza aldığımız insanlar konusunda da gösterebilsek.
Keşke güzel sözlerden önce karaktere bakabilsek.
Keşke vaatlerden önce vicdanı görebilsek.
Keşke yüzlere değil, yüreklere bakmayı başarabilsek.
O zaman belki daha az kırılır, daha az yorulurduk.
Sonbahar yağmurları yeniden yağacak.
Ormanlar yeniden mantarla dolacak.
İnsanlar yine hangisinin zehirli olduğunu konuşacak.
Belki de insan ömrünün büyük bir kısmını doğru insanları tanımayı öğrenerek geçiriyor.
Okullarda matematik öğreniyoruz, tarih öğreniyoruz, yabancı dil öğreniyoruz. Ama bize karakter
okumayı öğreten bir ders yok. Kimin güvenilir, kimin samimi, kimin yalnızca kendi çıkarının
peşinde olduğunu çoğu zaman yaşayarak öğreniyoruz. Ve ne yazık ki bu öğrenmenin bedeli
bazen kırılmış bir gönül, bazen kaybolmuş yıllar, bazen de geri gelmeyecek kadar değerli
hatıralar oluyor.
Ama biliyorum ki hayatın asıl sınavı ormanda değil.
Asıl sınav, insanın insana rastladığı yerde başlıyor.
Çünkü bazı zehirler topraktan çıkar.
Bazıları ise insanın kalbinden...
Ve çoğu zaman insanı öldüren şey yediği mantar değil, yanlış insana duyduğu güvendir.
Çünkü insan hayatındaki her yara görünmez.
Bazı yaraların izi bedende değil, hatıralarda kalır.
Bazı zehirler kanı değil, güveni kirletir.
Ve insan çoğu zaman yediği mantardan değil; yanlış insana verdiği değerden, yanlış insana
açtığı kapıdan, yanlış insana duyduğu güvenden incinir.
Aman ha, bilmediğiniz ve emin olmadığınız mantarı yemeyin. Fakat mantarlara gösterdiğiniz
hassasiyetin aynısını hayatınıza aldığınız insanlara da gösterebilirseniz, sanırım hayatınız çok
daha az can yakar.
Çünkü mantarın zehri bir bedeni yıkar.
Kötü insanın zehri ise bazen bir ömrün en güzel hatıralarını...