Birilerini, bir şeyleri elindeyken kıymetini bilmek gerekir. Fakat biz insanlar maalesef bir şeylerin değerini kaybettiğimizde anlıyoruz. En sevdiklerimizi en kolay incitiriz çünkü hep yanımızdadırlar biliriz gitmezler. Her ne yaparsak yapalım bizimle kalacaklarına inanırız hep. Ama gittiklerinde keşke yapmasaydım, keşke üzmeseydim deriz. O kadar kolay olur ki bazen nasıl olsa daha önce sözleriniz onu incitmemiştir. Ya da incittiyse bile özür dilemişsinizdir ve affetmişlerdir. O yüzden hak görürüz ve incitmekten çekinmeyiz. İnsanlar hayatlarınızdan çıkıtktan sonra kıymetlerini bilmemiz bize ne fayda sağlar ki? Hiç. Bir insanın, bir hatıranın, bir eşyanın kıymetini bilmek için vefalı olmayı sağlar. Yapılan iyiliklerin, güzelliklerin unutulmaması, yok sayılmaması insanı değerli hissettirir. Kıymet bilmek, o kaybedemeyeceklerimizi her daim hatırlamaktan geçer. Birine sesimiz yükseldiğinde bile bu gerçeği hatırlamak bizi yatıştırabilir. Kaybetmeden önce bilmeliyiz sevdiklerimizin değerini bilmek gerekir bazı şeylerin Çünkü kaybettikten sonra bir anlamı kalmaz bilinen ve kaybedilenlerin değerleri.Eğer yanımızdaysa o değer verdiklerimiz ve birlikte nefes aldığınız ve sevdiğiniz mutluluklarınız yaşadığınız arkadaşınız sarıp saracaksın kollarınla sıkıca hiç bırakmayacaksın hem de sımsıkı sararak hiç bırakmayacaksınız. Daha sonra sarılırım deriz, daha sonra söylerim onu sevdiğim deriz. Ne zaman ki ondan ayrılırız, o zaman aklımız başımıza gelir. O zaman özleriz anca, kıymetini anlarız.O zaman onun yanında olabilmek için her şeyi yapmak isteriz.
Kaybetmeden geç kalmadan sevdiklerinizin kıymetini bilin. Ve onları sıkıca tutun.
