Asıl adı İsmail Kemalettin Demir'dir. Deniz subayı olan babası, Sultan II. Abdulhamid'in yaverlerindendi. İlkokulu çeşitli okullarda, rüştiyeyi Kasımpaşa'daki Cezayirli Haşan Paşa Rüştiyesi'nde okudu. Galatasaray Lisesi'ndeyken öğrenimini yarım bırakıp çalışmaya başladı. Kemal Tahir'in çocukluğu seferberlik ve Millî Mücadele yıllarında geçti. İlk öğrenimini babasıyla birlikte bulunduğu çeşitli şehirlerde tamamladı. Mütareke'den sonra ailesi İstanbul'a dönünce Kasımpaşa'daki Cezayirli Hasan Paşa Rüşdiyesi'ne girdi. 1923'te burayı bitirerek Galatasaray Mekteb-i Sultânîsi'ne kaydoldu. Onuncu sınıfta iken annesinin ölümü üzerine okuldan ve evden ayrılarak hayata atıldı. Avukat kâtipliği ve Zonguldak Kömür İşletmeleri'nde ambar memurluğunun (1928-1932) ardından İstanbul'a dönerek gazeteciliğe başladı Aziz Nesin ile birlikte Düşün Yayınevini kurmuştur. 60 yıldan sonra tamamı ile birlikte edebiyata yönelmiş ve kendini yazmaya vermiştir. Geri kalan hayatını romanlarından gelen gelir ile sürdürmüştür.Kemal Tahir'in çok sayıdaki eserlerinden en bilinenlerinden bazıları; Göl İnsanları hikaye kitabı, Devlet Ana romanı, Yorgun Savaşçı Romanı, Kurt Kanunu romanı, Namusçular ve Hür Şehrin İnsanları romanlarıdır.
Kemal Tahir edebiyata şiirle başladı. İlk şiirleri 1931 yılında “İçtihad” dergisinde yayınlandı. Yeni Kültür, arkadaşlarıyla birlikte kurdukları Geçit, Var, Ses dergilerinde şiirleri çıktı. Eserlerinde yalın bir dil kullandı. Romanlarında da “Türk insanı ve Türkiye özeli” olgusunu ortaya çıkarmaya çalıştı. İlk kitaplarında daha
çok köy ve köylü sorunlarına eğildi. Daha sonra Türk tarihinin ve özellikle yakın tarihin olaylarını ele aldı.
Kemal Tahir halkı hapiste tanımıştır. Romanlarında işlediği başlıca konuları meşrutiyet, köy enstitüleri, tek parti dönemi olmuştur.
21 Nisan 1973 yılında İstanbul'da hayatını
gözlerini kapamıştır. Kemal Tahir'in ölümünden
sonra eşi tarafından "Kemal Tahir Vakfı" kurulmuştur. Kadıköy'de son yıllarını geçirdiği evi de müzeye dönüştürülmüştür.
