SİZ VATANSEVER, BAŞKASI HAİN ÖYLE Mİ?

Bugün en olağan ve sıradan şeylerden biri, insanlara etiket yapıştırmak oldu.

En pahalı şey ise dinlemek… Anlamaya çalışmak… Empati kurmak…

Çünkü etiket yapıştırmak kolay. Anlamak ise emek istiyor… Vicdan istiyor… Önyargılarından vazgeçmeyi istiyor.

İnsanların kendini vatansever ilan edip, karşısındakini hain ilan etmesi çok kolayına geliyor.

Bir kez etiket yapıştırıldı mı, gerisi çorap söküğü gibi geliyor…

Kendini aydın…

Karşındakini zır cahil…

Kendini yerli ve millî…

Karşındakini bu topraklara yabancı…

Kendini hakikatin tek temsilcisi…

Karşındakini mutlak yanlışın adresi…olarak görüyor.

Ne yazık ki son yıllarda en çok hırpalanan kavramlardan biri vatanseverlik, en hoyratça kullanılan kelimelerden biri ise hain oldu.

Artık farklı düşünmek yetiyor…

Bir soru sormak yetiyor…

Bir yanlışa, "Bu doğru değil." demek yetiyor…

Hemen etiket yapıştırılıyor.

"Hain…"

Arkasından başka yaftalar geliyor…

Gerici…

Çağdışı…

Yobaz…

Bölücü…

Kimse fikre cevap vermiyor; etikete sığınıyor.

Oysa "hain" demek, öfkeyle söylenecek sıradan bir söz değildir. Bu milletin hafızasında ağır bir karşılığı vardır. İşte bu yüzden, her eleştirenin üzerine kolayca yapıştırılacak bir yafta olmamalıdır.

Çünkü eleştiri ihanet değildir.

Soru sormak ihanet değildir.

Yanlışa itiraz etmek ihanet değildir.

Hatta bazen susmak değil; konuşmak, yazmak ve yanlışa itiraz etmek insanlık borcudur. Çünkü haksızlık karşısında sessiz kalmak, doğruya yapılacak en büyük haksızlıklardan biridir.

İnsanlar fikirleriyle değil, kimlikleriyle yargılanmaya başladığında asıl tehlike ortaya çıkar. Aynı söz, aynı davranış, aynı hata; söyleyen kişiye göre alkış ya da linç sebebi olabiliyor. Oysa hukuk da vicdan da kişiye göre değil, ilkeye göre hüküm vermelidir.

Demokrasiler; alkışlayanlar kadar eleştirenlerle, onaylayanlar kadar sorgulayanlarla güç kazanır.

Zira farklı seslerden korkan toplumlar gelişemez. Eleştiriyi düşmanlık olarak gören anlayışlar ise zamanla kendi doğrularını dahi sorgulayamaz hâle gelir.

Tek sesin olduğu yerde fikir gelişmez. Farklı seslerin susturulduğu yerde ise hakikatin tamamına ulaşmak mümkün olmaz.

Vatan sevgisi ne bir partinin ne bir ideolojinin ne de herhangi bir siyasi anlayışın tapulu malıdır.

Hiç kimsenin cebinde "vatanseverlik ruhsatı" yoktur. Hiç kimsenin de başkalarına hainlik dağıtma yetkisi yoktur.

Bu ülkenin tapusu da ortaktır, geleceği de ortaktır, sorumluluğu da ortaktır.

Bu ülkenin vergisini veren, hukukuna sahip çıkan, bayrağına saygı duyan her vatandaşın vatan sevgisi en az bir başkasınınki kadar kıymetlidir.

Asıl mesele şudur:

Vatanını sevmek ne demektir?

Her söyleneni sorgusuz kabul etmek mi?

Yanlışı sadece karşı tarafta aramak mı?

Liyakat yerine sadakati tercih etmek mi?

Kul hakkı çiğnenirken sessiz kalmak mı?

Eş, dost, akraba kayırmacılığına "Bizdendir." diyerek göz yummak mı?

Yoksa yanlış kimden gelirse gelsin aynı cesaretle, "Bu doğru değil." diyebilmek mi?

Çünkü vatan sevgisinin ilk şartı, adaletten vazgeçmemektir.

Bana göre gerçek vatanseverlik; alkışlanacak yerde alkışlamak, eleştirilecek yerde ise hiçbir hesap yapmadan eleştirebilmektir.

Gerçek sadakat kişilere değil, ilkelere gösterilir.

Gerçek bağlılık yanlışlara değil, doğrularadır.

Gerçek sevgi ise sloganlarla değil, adaletle ispat edilir.

Adalet sadece bize lazım olduğunda savunuluyorsa onun adı adalet değil; ayrıcalıktır.

Hukuk sadece bize çalıştığında alkışlanıyorsa onun adı hukuk değil; menfaattir.

Adaletin olmadığı yerde güven olmaz.

Güvenin olmadığı yerde birlik olmaz.

Birliğin olmadığı yerde ise ne güçlü bir devlet ne de güçlü bir toplum inşa edilebilir.

Vatan, hükümetlerden büyüktür.

Millet, siyasi partilerden büyüktür.

Bayrak, günlük siyasi tartışmaların üzerinde bir değerdir.

Ve adalet…

Adalet, herkes için adalet olduğunda anlam taşır.

Kur'an'ın emri de açıktır: "Bir topluluğa olan kininiz sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adil olun; bu, takvaya daha yakındır."

Bugün toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, birbirimize "hain" demek değildir.

Birbirimizi yeniden dinlemeyi öğrenmektir. Çünkü aynı fikirde olmak zorunda değiliz. Ama aynı vatana karşı sorumluluğumuz olduğunu unutmamak zorundayız. Bizi millet yapan da tam olarak budur.

Konuşmanın yerini hakaret…

Eleştirinin yerini yaftalama…

Fikrin yerini öfke aldığında…

Kaybeden sadece bir taraf olmaz.

Hepimiz kaybederiz.

Bu ülke kaybeder.

Çünkü kutuplaşma arttıkça güven azalır.

Güven azaldıkça adalet zayıflar.

Adalet zayıfladıkça ortak gelecek duygusu yara alır.

İşte o zaman insanlar birbirine rakip değil, düşman gibi bakmaya başlar.

Bir ülkeyi ayakta tutan sadece ekonomik gücü ya da askerî kudreti değildir.

Asıl güç; birbirine güvenen, birbirinin hukukuna saygı duyan ve farklı düşünceleri düşmanlık sebebi saymayan insanların oluşturduğu ortak vicdandır.

Bu millet en güçlü olduğu zamanlar, birbirini hain ilan ettiği zamanlar değil; omuz omuza durabildiği zamanlardı.

Elbette ihanet vardır. Bu millet gerçek hainleri de tanımıştır. Ama gerçek hainlerle farklı düşünen insanları aynı kefeye koymak; hem vicdana hem de bu kavramın ağırlığına haksızlıktır.

Kelimeleri hoyratça kullandığımız gün, gerçek suçlularla masum insanlar arasındaki çizgiyi de bulanıklaştırırız. Kavramların içini boşalttığımız gün, onları gerçekten kullanmamız gereken zamanlarda inandırıcılığımızı da kaybederiz.

Vatanseverlik, kendini övmek değildir. Başkasını hain ilan etmek ise hiç değildir. Gelin… Vatanseverliği sloganlarla değil, ahlakla ölçelim. Bağırmanın şiddetiyle değil, vicdanın sesiyle ölçelim. Kime yakın olduğuyla değil, kul hakkına gösterdiği hassasiyetle ölçelim.

Çünkü vatan sevgisi; en yüksek sesle konuşanın değil, en ağır sorumluluğu omuzlayanın gösterebildiği bir ahlak meselesidir. Gerçek vatanseverlik; hak yiyerek değil, hak gözeterek yaşar. İnsanları ayırarak değil, birleştirerek güçlenir.

Ve en önemlisi… Kendisi gibi düşünmeyeni "hain" ilan etmekle değil, farklı düşüncelere rağmen aynı vatanda kardeşçe yaşayabilmenin hukukunu savunmakla ortaya çıkar.

İşte bu yüzden soruyorum...

Siz vatansever...

Başkası hain...

Siz aydın...

Onlar cahil...

Siz ilerici...

Diğerleri gerici...

Siz çağdaş...

Başkası çağdışı...

Siz konuşunca fikir...

Başkası konuşunca fitne...

Siz eleştirince demokrasi...

Başkası eleştirince ihanet...

Sizden olunca makbul...

Başkası olunca sakıncalı...

Öyle mi?

Hadi ordan be