Diğerkârlık ve Yarınlarımız

Güne bir fincan kahve eşliğinde keyifle başlamanın kritiğini yaparken bir yandan da kahvelerimizi yudumluyorduk.

​Biz iki üretken kadın, çalışmayı prensip edinmiş iki anne, sohbeti usul usul derinleştirdik.

​Önce gençliğimizi konuştuk… Sonra evlatlarımızı… Derken söz, farkına bile varmadan toplumun bugününe ve yarınına geldi.

​"Hâliyle kaygılanıyoruz," dedik.

​Çünkü artık sadece kendi ömrümüzü düşünmüyoruz. Çocuklarımızın ve torunlarımızın nasıl bir toplumda yaşayacağını, hangi olaylara tanıklık edeceğini, hangi değerlerle büyüyeceğini kaygıyla tefekkür ediyoruz.

​Teknoloji gelişiyor, şehirler büyüyor, hayat kolaylaşıyor gibi görünüyor. Peki, insanın iç dünyası da aynı hızla zenginleşip aynı ölçüde ferahlıyor mu?

​Ulaşılabilirliğin kolaylaştığı bu dünyada, asıl kaybettiğimiz değerlere bir göz atalım dedik...

​Görüyoruz ki kaybettiğimiz en büyük değerlerden biri diğerkârlık oldu.

​Diğerkârlık; karşılık beklemeden iyilik yapabilmektir. "Ben rahat edeyim" demeden önce, "Acaba bir başkasına nasıl faydam dokunur, bir başkasına nasıl zarar vermem?" diye düşünebilmektir.

​Niyetin her zaman dürüst olmasından, dürüstlük uğruna kaybetmeyi göze alabilmenin yüceliğinden bahsettik. Zaman hızla ilerlerken bir insanın yükünü hafifletebilmenin, insanı insana yurt kılabilmenin erdemini paylaştık.

​Bugün çocuklarımız dijital çağın birer üyesi olmuş durumdalar. Böyle bir çağda o kadim değerleri korumaya çalışmak... Belki de geleceği değiştirecek en büyük adımlar, tam da bu küçük ama samimi çabalar olacaktır.

​Kahve fincanlarımız çoktan boşalmıştı ama sohbetimiz hâlâ dopdoluydu.

​O an bir kez daha düşündüm: Çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras; güzel bir karakter, sağlam bir vicdan ve derin bir diğerkârlık duygusudur.

​Çünkü yarınlarımızı kurtaracak olan şey; zeki insanların vicdanlarıyla dengede kalarak yol alabilmesidir.

​nacizhane duygularım

Güzellikler güzellikleri davet etsin...