BİR BAŞKA SATIR  (27.06.2021)

Bulunduğumuz şehrin güzelliklerini görebilmemizi diliyorum. Örneğin Vitalis Cafe’de, otururken etrafınıza dikkatle bakmanızı isterim. Önceleri burada oturan Emilio Vitali’nin şahsi evi olan bu yapı şimdi şehrin üniversitesine bağlı olarak işletilmekte.

Han kahvesi; baharda açan salkımların altında oturup, gerçekten de önceleri han olarak kullanılan bu tarihi yapıya gözlerinizi ayırmadan bakmanızı isterim. Her bir odasında farklı hayatları barındırdığını hissedin burada. Sonrasında da Arnavut kaldırımda yürüyüp dar sokaklardan birine girmenizi ve ardından yolunuzun denizle kesişmesini dilerim. Tüm bunları, tek başınıza iken yaptığınızda, geçmişle kendi kendinize konuştuğunuzu fark edeceğinizi umuyorum. İşte o zaman belki de bir kapı açacak bu şehir size.

Burada herhangi bir kitapçıya girip gözlerinizi raflardaki kitaplarda da gezdirmeyi unutmayın.

Sonrasında bir esinti sizi deniz kıyısına çağıracak. Kaybolmaktan korkmayın. Çanakkale’nin bu dar sokakları sizi kendi çıkmazlarınızdan da kurtaracak. Adımlarınızı sayarken kendinizi boğaza karşı bulacaksınız ya da bir vapurun kıyıya yanaşmasını, vapura hızla doluşan insanları izlerken…

Şakir’den denize karşı bir masayı iliştirin gözünüze. Boğazın en dar noktasını buradan görebilirsiniz. Bir yandan da manzaranızda balık tutan insanlar olacak hemen diplerinde bir kedi bekliyor olacak, çıkan balığın ona verilmesini umut eden. O an tüm karmaşadan uzaklaşabildiğinizi hissedeceksiniz. Belki bir simitçi geçecek hemen yanınızdan bir simit alacaksınız. Geç gelen çayınıza söylenmeyi unutup, anın içinde kalacaksınız.

Çanakkale’ye her baktığımda burada yaşlanabilmeyi umut ediyorum. Bunu sizde göreceksiniz. Çünkü burada insanlar telaşlı değil, huzurlu bir dinginliğin içerisinde. Tıpkı, bir kedi olmak bu. Güneşin altında serilip miskin bir şekilde etrafı izlemek.