SON DAKİKA
Hava Durumu

Kendimizi unuttuğumuz zamanlar

Yazının Giriş Tarihi: 17.09.2022 11:24
Yazının Güncellenme Tarihi: 17.09.2022 11:24

Her şeyden önce kendini düşünmelisin bu hayatta, bir olaydan ya da bir kişiden nasıl etkilenirim diye düşünmelisin, acaba bu insan bana iyi gelecek mi, acaba bu olayda zarar görecek miyim düşünmeli insan. İlk önce kendini değilde başkalarını düşünmeye başlayınca dönüp bakıyorsun ki herkes kahkaha atıyor ama sen yalnızlığınla karşılıklı oturuyorsun. Kimse hayatında bir senden önce gelmemeli, çünkü sonrasında insdanlar gelip geçerken, olaylar yaşanıp giderken sen kalıyorsun yapayalnız, beklentiler öylece hüzünlü bir şekilde bakıyor gözlerine. Neden diyorsun? neden şu an sadece kendilerini düşünüyorlar, ben onlar için ne fedakarlıklar, ne endişeler duydum, bu muydu karşılığı, yapayalnız kalmak mı? Sonra yadırgamaya başlıyorsun bu durumu, nasıl yani kendimi silip atmam gerekmiyor muydu onların mutluluğu için, kendi düşüncelerimi, isteklerimi bastırmam gerekmiyor muydu onlar öyle istemediği için. Sonra etrafında insanları görmeye başlıyorsun, hiçte istediğin gibi davranmıyorlar, hiçte istediğin sözleri kullanmıyorlar, neden diye sorgulamaya başlıyorsun, bu işte bir terslik var; sanırım aslında doğru olanı onlar yapıyor, kendi hayatlarında söz sahibiler ama sen öyle misin? hayır önceliklerin hep başkalarının mutlulukları, üzüntüleri, kaygıları olmuş. Peki ya sen, kendini unutmaya başlayınca, kendine ne kadar da acımasız davrandığını, hiç taviz vermediğini fark ediyorsun. Halbuki kendini düşünmek, senin için neyin iyi neyin kötü olduğunu bilmek kötü bir şey değildir ki ya da bencillik, evet bencillik hiç değildir. Öyle bir yozlaşmanın içerisindeyiz ki ama ben böyle olsun istemiyorum diyince hemen akbaba misali başımıza toplanıp ne kadar da bencil birisin, hiç mi insanları düşünmüyorsun demeye başlıyorlar. Hayır efendim elbette düşünüyorum ama ilk önce kendimi düşünüyorum, sonra insanları düşünmeye başlıyorum çünkü olması gereken bu, çünkü bu hayatı ben yaşıyorum, onlar değil. Onlar bu hayatın kaldırım kenarında yürüyen varlıklar, vakti geldiğinde uzaklaşıp gidecekler ama ben öyle miyim, ben yolun sonuna kadar bu hayatla beraber yürüyeceğim. Hem nasıl bir insanın kendini düşünmesi bencillik olarak düşünülebilir? Bencillik denen şey kendi mutluluğu, hazzı için başkalarını görmezden gelmek, üzülmüş mü, sevinmiş mi, canı acımış mı hiç umrunda olmamasıdır. Başkalarının gözyaşları üzerinden kendi mutluluğunu inşaa etmektir, tabii o mutluluk ne kadar haz verir, ne kadar kalıcıdır bilemem. Artık hayatımıza öncelik vermeliyiz, kendimize öncelik vermeliyiz, hiç bilmediğimiz bir hayatı yaşamamak, hiç bilmediğimiz yollardan geçmemeliyiz diye düşünüyorum..

En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.