SON DAKİKA
Hava Durumu
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.

Cahillik denen sonsuz girdap

Yazının Giriş Tarihi: 15.08.2022 10:10
Yazının Güncellenme Tarihi: 15.08.2022 10:10

İçimi kemiren bir konu var; cahillik. Gerçekten cahillikle baş edebilir miyiz, etrafını cehaletle kuşanmış bir insana bir şeyler anlatabilir miyiz, peki gerek var mı bu savaşın içine kendimizi atmaya? Gerçekten ben büyük güç cahillik gibi geliyor, hiçbir şeyi sorgulamıyorsun, hiçbir şeyin bir anlamı olmasa da olur ben kalıpların içinde düzenim bozulmadan yaşayayım diyorsun, hayattaki yanlış giden şeyler umrunda değil benim karnım tok mu diye soruyorsun. Hayır kabullenemem bunu, ben sorgulamasam, sadece kendi rahatlığımı düşünürsem nasıl insan olurum, nasıl insanım ben diyebilirim? Bu akıl biz yemek yiyelim, su içelim yani temel ihtiyaçlarımızı giderelim diye yok, öyle olsaydı hayvanlarla aynı olurduk, tek farkları içgüdüleri, ki bence çokta güzel devam ettiriyorlar hayatlarını. Şimdilerde kimse neye inandığını bilmiyor, kalıplaşmış düşüncelerine ters düşünceler söylenince, diyecek bir söz bulamayınca başlıyorlar savunmaya. Neyi savunuyorsun ki? Bugüne kadar inandığını sandığın imanını mı, bugüne kadar devam eden yaşam tarzını mı, bugüne kadar hayata olan bakış açını mı? Bir dine inanıyorsun ama inandığın şeyin ne olduğunu bile bilmiyorsun, biri soruyor gerçekten nedir senin bu uğruna öleceğin şey diye, başlıyorsun sen nasıl benim inancımı sorguların diye, asıl sen nasıl sorgulamadın bu zamana kadar uğruna canını bile vereceğin inancını. Bu kadar mı kalıpların ruhunu ele geçirmesine izin verdin, bu kadar mı sevdin gerçekten cahillik denen sonsuz girdabı.

Ee gerek var mı peki bu savaşa girmeye, bu cahillikle karşı karşıya gelmeye? Hayır diyorum yapma bu kötülüğü kendine, sonra diyorum ki ama ben insanım, etimle, kemiğimle olduğu kadar, aklımla, ruhumla, yüreğimle bir insanım. Gördüğüm bir yanlışın üzerine gitmezsem, o yanlışı bile bile görmezden gelirsem ne eksiğim kalır ki onlardan. Ama sonra fark ediyorum ki bu cehaletle girdiğim savaşta hep kaybeden, her kendinden bir şeyler eksilen ben oluyorum. Ama insanım ya ben, hem de çok duygusal bir insan. İnsanların kendilerine, çevrelerine, çocuklarına, arkadaşlarına bu kötülüğü yapması da acıtıyor canımı. En çokta bir hayatın, ömrün gerçeklerle hiç karşılaşmamış olması, hep bir yalanın içinde geçmesi üzüyor beni. Peki ne yapılmalı bu cehalet denen savaşta?