Hayatta bazı eksiklikler vardır; zaman geçer, yaş büyür ama içteki o boşluk hep aynı kalır. Baba da bazen o boşluğun tam ortasında duran en büyük eksikliktir.
Kimileri babasının elini tutarak büyür. Güven duygusunu onun omzunda öğrenir, hayata onun gölgesinde hazırlanır. Bir bakışıyla yol bulur, bir sözüyle güç kazanır.
Kimileri ise babasını hiç tanımadan büyür. Onu yalnızca anlatılanlardan, eski bir fotoğraftan ya da kurulan hayallerden tanır. “Babam olsaydı…” diye başlayan cümleler kurar içinden;
Çünkü insan, hiç sahip olmadığı bir şeyi bile özleyebilir...
Babalar Günü geldiğinde bu fark daha çok hissedilir. Bir yanda babasına sarılabilenler, bir yanda mezar taşına dokunanlar, bir yanda ise hiç tanıyamadığı babasını hayalinde yaşatanlar…
Ama hayat bize bir şeyi öğretir: Baba sadece yanında olan değil, yokluğunda bile insana yön veren, içimizde silinmeyen bir izdir.
Bugün, babasının kıymetini bilenlere…
Babasını özlemle ananlara…
Ve babasını hiç tanıyamadan büyüyüp içinde o derin eksikliği taşıyanlara…
Saygıyla…
Babalar Gününüz kutlu olsun